قداست سالزیانی

جماعت سالزیانی در جهان

قداست در خانوادهٔ سالزیانی: میوهٔ یک کاریزما
Don Bosco نمی‌خواست نهادی بنیان نهد. او می‌خواست شیوه‌ای از زندگی با الهامی الهی را منتقل کند؛ شیوه‌ای از وقف خود برای تربیت جوانان که در دسترس همگان باشد: وقف‌شدگان و غیرروحانیان، مردان و زنان، جوانان و بزرگسالان. یکی از گویاترین جلوه‌های سرزندگی کاریزمای سالزیانی، شمار کسانی است که با زیستن این شیوه به قداستی رسیده‌اند که کلیسا آن را به رسمیت شناخته است. اینان چهره‌هایی استثنایی و دست‌نیافتنی نیستند، بلکه انسان‌هایی عادی‌اند که با وفاداری به دعوت روزانهٔ خود پاسخ دادند.

خانواده‌ای از قدیسان
خانوادهٔ سالزیانی امروز شمار شگفت‌انگیزی از متبرکان و قدیسان دارد که در گروه‌های گوناگون آن پراکنده‌اند: سالزیانی‌های کشیش و برادر، دختران مریم یاور مسیحیان، اعضای مؤسسهٔ غیرصومعه‌ای داوطلبان زن Don Bosco، جوانان غیرروحانی و نوجوانانی عادی. این گوناگونی تصادفی نیست: نشان می‌دهد که کاریزمای Don Bosco به گروه خاصی از مردم تعلق ندارد، بلکه پیشنهادی گشوده است که می‌تواند در زندگی‌هایی بسیار متفاوت شکوفا شود.
در میان شناخته‌شده‌ترین قدیسان خانوادهٔ سالزیانی، افزون بر خود Don Bosco که در سال ۱۹۳۴ قدیس اعلام شد، قدیس Domenico Savio، نوجوانی پانزده‌ساله که قداست را در سادگی زندگی روزمره زیست، و قدیسه Maria Mazzarello، بنیان‌گذار همراه دختران مریم یاور مسیحیان، جای دارند. اما در کنار آنان ده‌ها متبرک نیز هستند: شهیدان، مبلغانی که در حین خدمت جان سپردند، مربیانی که زندگی خود را وقف جوانان کردند و غیرروحانیانی که در شرایط عادی زندگی به انجیل شهادت دادند.

قداستی عادی
آنچه در نگاه به این چهره‌ها به چشم می‌آید، عادی‌بودن مسیرهای آنان است. Don Bosco به نوجوانانش ریاضت‌های خارق‌العاده پیشنهاد نمی‌کرد. به آنان می‌گفت کافی است وظایف روزانهٔ خود را به‌خوبی انجام دهند، اغلب اعتراف کنند، عشای ربانی را دریافت کنند و از گناه دوری کنند. Domenico Savio این پیام را دریافته بود و آن را با سادگی‌ای دلنشین زندگی می‌کرد. قداست او از کارهای چشمگیر ساخته نشده بود، بلکه از توجه به دیگران، شادی و یکرنگی.
این الگو امروز نیز الهام‌بخش خانوادهٔ سالزیانی است. قداستی که Don Bosco به آن فرا می‌خواند ویژهٔ چند برگزیده نبود، بلکه پیشنهادی ملموس برای هر کسی بود که بخواهد آن را زندگی کند: در مدرسه، در کار، در خانواده و در جامعهٔ رهبانی.

کاریزمایی که زندگی می‌آفریند
اینکه کاریزمای سالزیانی همچنان قداستی به بار می‌آورد که کلیسا آن را به رسمیت می‌شناسد، نشانهٔ سرزندگی آن است. این کاریزما میراثی از گذشته برای نگهداری نیست، بلکه سرچشمه‌ای همچنان جوشان است که می‌تواند انسان‌ها را و از راه آنان، بسترهایی را که در آن زندگی می‌کنند دگرگون کند.

خانوادهٔ سالزیانی به قدیسان و متبرکان خود نه با فاصله‌ای ستایش‌آمیز، چنان‌که به چیزی دست‌نیافتنی می‌نگرند، بلکه با صمیمیت کسی می‌نگرد که در آنان برادران و خواهرانی را بازمی‌شناسد که همان راه را پیموده‌اند. و در این صمیمیت، امروز نیز دعوتی و امیدی می‌یابد.

در ادامه فهرستی از قداست در خانوادهٔ سالزیانی را می‌آوریم که در آغاز سال ۲۰۲۶ به‌روز شده است.