სალეზიური სიწმინდე

სალეზიური კონგრეგაცია მსოფლიოში

სიწმინდე სალეზიურ ოჯახში: ქარიზმის ნაყოფი
Don Bosco-ს ინსტიტუციის დაარსება არ სურდა. მას სურდა ღვთივშთაგონებული ცხოვრების სტილის გადაცემა, ახალგაზრდების აღზრდისადმი თავდადების ისეთი გზისა, რომელიც ყველასთვის ხელმისაწვდომი იქნებოდა: მიძღვნილებისა და საეროებისთვის, მამაკაცებისა და ქალებისთვის, ახალგაზრდებისა და ზრდასრულებისთვის. სალეზიური ქარიზმის სიცოცხლისუნარიანობის ერთ-ერთი ყველაზე მეტყველი ასპექტია იმ ადამიანთა რიცხვი, რომლებმაც ამ სტილით ცხოვრებით ეკლესიის მიერ აღიარებულ სიწმინდეს მიაღწიეს. საუბარია არა განსაკუთრებულ და მიუწვდომელ ფიგურებზე, არამედ ჩვეულებრივ ადამიანებზე, რომლებმაც ერთგულად უპასუხეს თავიანთ ყოველდღიურ მოწოდებას.

წმინდანთა ოჯახი
სალეზიურ ოჯახს დღეს ნეტართა და წმინდანთა არაჩვეულებრივი რაოდენობა ჰყავს, რომლებიც მის სხვადასხვა ჯგუფს მიეკუთვნებიან. მათ შორის არიან სალეზიელი მღვდლები და ძმები, ქრისტიანთა შემწე მარიამის ასულები, Don Bosco-ს მოხალისე ქალთა საერო ინსტიტუტის წევრები, ახალგაზრდა საერო პირები და ჩვეულებრივი ბავშვები. ეს მრავალფეროვნება შემთხვევითი არ არის: ის მეტყველებს, რომ Don Bosco-ს ქარიზმა ადამიანთა რომელიმე კატეგორიას არ ეკუთვნის, არამედ ღია შეთავაზებაა, რომელსაც ერთმანეთისგან ძალიან განსხვავებულ ცხოვრებებში აყვავება შეუძლია.
სალეზიური ოჯახის ყველაზე ცნობილ წმინდანთა შორის, თავად Don Bosco-ს გარდა, რომელიც 1934 წელს კანონიზებულ იქნა, არიან წმინდა დომენიკო სავიო, თხუთმეტი წლის ბიჭი, რომელმაც სიწმინდით ყოველდღიური ცხოვრების სიმარტივეში იცხოვრა, და წმინდა მარიამ მაძარელო, ქრისტიანთა შემწე მარიამის ასულთა თანადამაარსებელი. მაგრამ მათ გვერდით ათობით ნეტარია: მოწამეები, მსახურების აღსრულებისას გარდაცვლილი მისიონერები, აღმზრდელები, რომლებმაც ცხოვრება ახალგაზრდებს მიუძღვნეს, საერო პირები, რომლებიც არსებობის ჩვეულებრივ ვითარებაში სახარებას მოწმობდნენ.

ჩვეულებრივი სიწმინდე
ამ სახეებს რომ შევხედავთ, ყურადღებას იპყრობს მათი გზების ჩვეულებრიობა. Don Bosco თავის ბიჭებს არაჩვეულებრივ ასკეტურ პრაქტიკას არ სთავაზობდა. ის ეუბნებოდა მათ, რომ საკმარისი იყო საკუთარი ყოველდღიური მოვალეობების კარგად შესრულება, ხშირი აღსარება, ევქარისტიის მიღება და ცოდვისგან შორს ყოფნა. დომენიკო სავიომ ეს უწყება გაიგო და მას განმაიარაღებელი სიმარტივით ცხოვრობდა. მისი სიწმინდე თვალსაჩინო ჟესტებისგან კი არ შედგებოდა, არამედ სხვებისადმი ყურადღებისგან, სიხარულისა და თანმიმდევრულობისგან.
ეს მოდელი დღესაც შთააგონებს სალეზიურ ოჯახს. სიწმინდე, რომლისკენაც Don Bosco მოუწოდებდა, მხოლოდ რამდენიმე რჩეულისთვის არ იყო განკუთვნილი, არამედ კონკრეტული შეთავაზება იყო ყველასთვის, ვისაც მისით ცხოვრება სურდა: სკოლაში, სამსახურში, ოჯახში, ბერულ თემში.

ქარიზმა, რომელიც სიცოცხლეს შობს
ის ფაქტი, რომ სალეზიური ქარიზმა კვლავ წარმოშობს ეკლესიის მიერ აღიარებულ სიწმინდეს, მისი სიცოცხლისუნარიანობის ნიშანია. ეს არ არის შესანახი წარსულის მემკვიდრეობა, არამედ ჯერ კიდევ მოქმედი წყარო, რომელსაც შეუძლია ადამიანების გარდაქმნა და, მათი მეშვეობით, იმ კონტექსტებისაც, რომლებშიც ისინი ცხოვრობენ.

სალეზიური ოჯახი თავის წმინდანებსა და ნეტარებს უყურებს არა იმ აღფრთოვანებული დისტანციით, რომლითაც მიუწვდომელს უყურებენ, არამედ იმის სიახლოვით, ვინც მათში ძმებსა და დებს ცნობს, რომლებმაც იგივე გზა განვლეს. და ამ სიახლოვეში ის დღესაც პოულობს მოწოდებასა და იმედს.

წარმოგიდგენთ სალეზიური ოჯახის სიწმინდის სიას, განახლებულს 2026 წლის დასაწყისში.