Don Bosco-ს მემკვიდრეები

სალეზიური კონგრეგაცია მსოფლიოში

როდესაც გარდაიცვალა წმინდა იოანე ბოსკო, 1888 წლის 31 იანვარს, ახალგაზრდა წმინდა ფრანცისკე სალელის საზოგადოება გადამწყვეტი გამოწვევის წინაშე აღმოჩნდა: დამაარსებლის ქარიზმის დაცვა და, ამავდროულად, მისი განვითარების წარმართვა ღრმად შეცვლილ ისტორიულ კონტექსტებში. მას შემდეგ კონგრეგაციის სათავეში მისმა მემკვიდრეებმა – მთავარმა წინამძღვრებმა – ანიმაციისა და მმართველობის მსახურება აღასრულეს Don Bosco-ს სულიერი მამობის კვალზე.

სალეზიური კონსტიტუციების თანახმად, მთავარი წინამძღვარი არის Don Bosco-ს მემკვიდრე, კონგრეგაციისა და სალეზიური ოჯახის მამა და ერთიანობის ცენტრი. მისი მისია მმართველობის იურიდიული განზომილებით არ ამოიწურება, არამედ ქარიზმული მნიშვნელობა აქვს: ის მოწოდებულია, დაიცვას სალეზიური იდენტობა, ხელი შეუწყოს მის ერთიანობას და წარმართოს მისი სამოციქულო მოღვაწეობა თავდაპირველი სულისკვეთებისადმი შემოქმედებითი ერთგულებით.

ათწლეულების მანძილზე Don Bosco-ს მემკვიდრეები თან ახლდნენ კონგრეგაციის მისიონერულ გაფართოებას ხუთ კონტინენტზე, მხარს უჭერდნენ ქარიზმის ინკულტურაციას და აღმზრდელობითი დაწესებულებების ახალ სოციალურ და საეკლესიო მოთხოვნებთან მისადაგებას. ისინი სალეზიელებს რთულ ისტორიულ ეტაპებზე უძღვებოდნენ – XIX–XX საუკუნეების ევროპის პოლიტიკური გარდაქმნებიდან მსოფლიო ომებამდე და თანამედროვე სამყაროს ღრმა კულტურულ ცვლილებებამდე – და მტკიცედ ინარჩუნებდნენ „Da mihi animas, cetera tolle“-ს, როგორც შთამაგონებელ პრინციპს.

მათი მსახურება განსაკუთრებით გენერალური კაპიტულის მეშვეობით გამოიხატება, რომელიც კონგრეგაციის ერთობლივი გარჩევის უმაღლეს მომენტს წარმოადგენს. ამ კონტექსტში მთავარი წინამძღვარი კაპიტულისგან იღებს მანდატს, ექვსწლედის განმავლობაში წარმართოს სალეზიური ცხოვრება და მისია, ხელი შეუწყოს პროვინციებს შორის ზიარებას და ყველა ძმის თანაპასუხისმგებლობას.

მმართველობის შიდა განზომილებასთან ერთად, Don Bosco-ს მემკვიდრეებს მნიშვნელოვანი როლი ჰქონდათ საყოველთაო ეკლესიასთან და სამოქალაქო საზოგადოებასთან დიალოგში. პეტრეს მემკვიდრესთან ზიარებაში ისინი კონგრეგაციისთვის განმარტავდნენ და თარგმნიდნენ საეკლესიო მაგისტერიუმის ძირითად ხაზებს, განსაკუთრებით აღზრდის, ახალგაზრდული პასტორალური მსახურებისა და მისიების სფეროში.
მათი მსახურების მუდმივი ნიშანი იყო სალეზიური ოჯახის ერთიანობისა და სიცოცხლისუნარიანობის განმტკიცებისადმი ერთგულება, რომელიც Don Bosco-ს სალეზიელების გარდა მრავალ ბერულ და საერო ჯგუფს მოიცავს. ამ თვალსაზრისით მთავარი წინამძღვარი ქარიზმული უწყვეტობის ხილული ნიშანია, მოწოდებული, ხელი შეუწყოს ზიარებას სხვადასხვა მოწოდებას შორის, რომლებიც ყველა დამაარსებლის სულიერ გამოცდილებაშია ფესვგადგმული.

Don Bosco-ს მემკვიდრეთა ისტორია მხოლოდ ქრონოლოგიური თანმიმდევრობა კი არ არის, არამედ დინამიკური ერთგულების გზაა. ყოველ ეპოქაში ისინი ახალგაზრდების, განსაკუთრებით უღარიბესების, აღმზრდელობით გადაუდებელ საჭიროებებს იაზრებდნენ და გვთავაზობდნენ მითითებებს, რომლებმაც კონგრეგაციის იდენტობა და მოღვაწეობა ჩამოაყალიბა.

ამრიგად, ხელმძღვანელობის უწყვეტობასა და ისტორიული კონტექსტების მრავალფეროვნებაში ვლინდება სალეზიური ქარიზმის სიცოცხლისუნარიანობა: სულიწმიდის ნიჭი, რომელიც მთავარი წინამძღვრების მსახურებით კვლავ დაცული, გაღრმავებული და ახალი თაობებისთვის შეთავაზებულია.

წარმოგიდგენთ Don Bosco-ს მემკვიდრეთა სიას მათი მონაცემებით.

* – 24.10.1884-ს პაპმა ლეო XIII-მ d. Bosco-ს უბრძანა, დაენიშნა თავისი მემკვიდრე; don Rua-ს არჩევიდან ერთი წლის შემდეგ და პაპის დადასტურების (24.09.1885) შემდეგ Don Bosco-მ თავისი არჩევანი უზენაესი კაპიტულის წინაშე საჯარო გახადა; უზენაესმა კაპიტულმა Michele Rua-ს აცნობა, რომ ის კონგრეგაციის სათავეში მემკვიდრედ ინიშნებოდა..