Następcy Don Bosco

Zgromadzenie Salezjańskie na świecie

Po śmierci św. Jana Bosko31 stycznia 1888 roku młode Towarzystwo św. Franciszka Salezego stanęło przed decydującym wyzwaniem: strzec charyzmatu Założyciela, a zarazem kierować jego rozwojem w głęboko zmienionych kontekstach historycznych. Od tego czasu jego następcy na czele Zgromadzenia – Przełożeni Generalni – pełnią posługę animacji i zarządzania, która wpisuje się w nurt duchowego ojcostwa Don Bosco.

Przełożony Generalny jest według Konstytucji salezjańskich następcą Don Bosco, ojcem i ośrodkiem jedności Zgromadzenia i Rodziny Salezjańskiej. Jego misja nie wyczerpuje się w prawnym wymiarze zarządzania, lecz ma znaczenie charyzmatyczne: jest powołany do strzeżenia tożsamości salezjańskiej, umacniania jej jedności i ukierunkowywania działalności apostolskiej w twórczej wierności duchowi początków.

Na przestrzeni dziesięcioleci następcy Don Bosco towarzyszyli misyjnej ekspansji Zgromadzenia na pięciu kontynentach, wspierając inkulturację charyzmatu i dostosowywanie dzieł wychowawczych do nowych potrzeb społecznych i kościelnych. Prowadzili salezjanów przez złożone etapy historii – od przemian politycznych w Europie na przełomie XIX i XX wieku, przez wojny światowe, aż po głębokie przemiany kulturowe współczesnego świata – zachowując niezmienne odniesienie do zawołania „Da mihi animas, cetera tolle” jako zasady inspirującej.

Ich posługa wyraża się w szczególny sposób poprzez Kapitułę Generalną, która jest najważniejszym momentem wspólnotowego rozeznawania w Zgromadzeniu. W tym kontekście Przełożony Generalny otrzymuje od Kapituły mandat do ukierunkowywania życia i misji salezjańskiej na sześciolecie, sprzyjając komunii między inspektoriami i promując współodpowiedzialność wszystkich współbraci.

Obok wewnętrznego wymiaru zarządzania następcy Don Bosco odgrywali znaczącą rolę w dialogu z Kościołem powszechnym i ze społeczeństwem obywatelskim. W komunii z Następcą Piotra interpretowali i przekładali dla Zgromadzenia główne linie nauczania Kościoła, zwłaszcza w dziedzinie wychowania, duszpasterstwa młodzieży i misji.
Stałą cechą ich posługi było zaangażowanie w umacnianie jedności i żywotności Rodziny Salezjańskiej, która obejmuje, oprócz Salezjanów Don Bosco, liczne grupy zakonne i świeckie. W tym sensie Przełożony Generalny jest widzialnym znakiem ciągłości charyzmatycznej, powołanym do budowania komunii między różnymi powołaniami, zakorzenionymi w duchowym doświadczeniu Założyciela.

Historia następców Don Bosco nie jest jedynie chronologicznym następstwem, lecz drogą dynamicznej wierności. W każdej epoce odczytywali oni pilne potrzeby wychowawcze młodzieży, zwłaszcza najuboższej, dając wskazania, które kształtowały tożsamość i działalność Zgromadzenia.

Tak oto w ciągłości przewodzenia i w różnorodności kontekstów historycznych objawia się żywotność charyzmatu salezjańskiego: daru Ducha, który dzięki posłudze Przełożonych Generalnych jest nadal strzeżony, pogłębiany i proponowany nowym pokoleniom.

Przedstawiamy listę następców Don Bosco wraz z ich danymi.

* – Dnia 24.10.1884 papież Leon XIII polecił ks. Bosko wyznaczyć swojego następcę; rok po wybraniu ks. Ruy i po zatwierdzeniu przez Papieża (24.09.1885) Don Bosco ogłasza swój wybór przed Kapitułą Wyższą; Kapituła Wyższa powiadamia Michała Ruę o objęciu przez niego kierownictwa Zgromadzenia..