Don Bosco’nun halefleri

Dünyada Salesiyen Cemaati

Aziz Yuhanna Bosco‘nun 31 Ocak 1888’deki ölümüyle genç Aziz François de Sales Cemiyeti belirleyici bir sınavla karşı karşıya kaldı: Kurucunun karizmasını korumak ve aynı zamanda onun gelişimini derinden değişmiş tarihsel koşullarda yönlendirmek. O zamandan beri Cemaatin başındaki halefleri – Genel Üstünler – Don Bosco’nun ruhani babalığının izinde yer alan bir canlandırma ve yönetim hizmeti yürütmüşlerdir.

Salesiyen Konstitüsyonlarına göre Genel Üstün, Don Bosco’nun halefi, Cemaatin ve Salesiyen Ailesinin babası ve birlik merkezidir. Misyonu yönetimin hukuki boyutuyla sınırlı değildir, karizmatik bir anlam taşır: Salesiyen kimliğini korumaya, birliğini teşvik etmeye ve apostolik faaliyetini kökenlerin ruhuna yaratıcı bir sadakatle yönlendirmeye çağrılmıştır.

On yıllar boyunca Don Bosco’nun halefleri Cemaatin beş kıtadaki misyoner yayılmasına eşlik etmiş, karizmanın kültürlere yerleşmesini ve eğitim kurumlarının yeni toplumsal ve kilisesel ihtiyaçlara uyarlanmasını desteklemişlerdir. Salesiyenlere karmaşık tarihsel geçişlerde – 19. ve 20. yüzyıllar arasında Avrupa’daki siyasi dönüşümlerden dünya savaşlarına ve çağdaş dünyanın derin kültürel değişimlerine kadar – rehberlik etmiş, ilham verici ilke olarak “Da mihi animas, cetera tolle” sözüne sıkı sıkıya bağlı kalmışlardır.

Hizmetleri özellikle Cemaatin topluluk hâlinde ayırt etmesinin en yüksek anını temsil eden Genel Kapitel aracılığıyla ifade bulur. Bu bağlamda Genel Üstün, Kapitelden altı yıllık dönem için Salesiyen yaşamını ve misyonunu yönlendirme görevini alır; Eyaletler arasında birliği ve tüm kardeşlerin ortak sorumluluğunu teşvik eder.

İç yönetim boyutunun yanı sıra Don Bosco’nun halefleri evrensel Kilise ve sivil toplumla diyalogda önemli bir rol oynamışlardır. Petrus’un Halefi ile birlik içinde, kilise öğretisinin ana çizgilerini özellikle eğitim, gençlik pastoral hizmetleri ve misyon alanlarında yorumlamış ve Cemaate aktarmışlardır.
Görevlerinin sürekli bir özelliği, Don Bosco Salesiyenlerinin yanı sıra çok sayıda dinî ve meslekten olmayanlardan oluşan grubu kapsayan Salesiyen Ailesinin birliğini ve canlılığını güçlendirme çabası olmuştur. Bu anlamda Genel Üstün, karizmatik sürekliliğin görünür işaretidir; hepsi Kurucunun ruhani deneyiminde köklenen farklı çağrılar arasındaki birliği teşvik etmeye çağrılmıştır.

Don Bosco’nun haleflerinin tarihi yalnızca kronolojik bir ardıllık değil, dinamik bir sadakat yoludur. Her dönemde gençlerin, özellikle de en yoksulların eğitimsel aciliyetlerini yorumlamış ve Cemaatin kimliğini ve faaliyetini biçimlendiren yönelimler sunmuşlardır.

Böylece, rehberliğin sürekliliğinde ve tarihsel bağlamların çoğulluğunda Salesiyen karizmasının canlılığı kendini gösterir: Genel Üstünlerin hizmeti aracılığıyla korunmaya, derinleştirilmeye ve yeni kuşaklara önerilmeye devam eden bir Ruh armağanı.

Aşağıda Don Bosco’nun haleflerinin listesini ilgili bilgileriyle birlikte sunuyoruz.

* – 24.10.1884’te Papa XIII. Leo, Don Bosco’ya bir halef atamasını emretmişti; Peder Rua’yı seçmesinden bir yıl sonra ve Papanın onayının (24.09.1885) ardından Don Bosco seçimini Üst Kapitel önünde kamuoyuna duyurdu; Üst Kapitel de Cemaatin başına geçtiğini Michele Rua’ya bildirdi..