Pasardhësit e Don Bosco

Kongregata Saleziane në botë

Me vdekjen e Shën Gjon Boskos, më 31 janar 1888, Shoqëria e re e Shën Françeskut të Salezit u ndodh përpara një sfide vendimtare: të ruante karizmën e Themeluesit dhe, në të njëjtën kohë, të udhëhiqte zhvillimin e saj në kontekste historike thellësisht të ndryshuara. Që atëherë, pasardhësit e tij në krye të Kongregatës – Rektorët Madhorë – kanë kryer një shërbim gjallërimi dhe qeverisjeje që vendoset në gjurmët e atësisë shpirtërore të Don Bosco.

Sipas Kushtetutave saleziane, Rektori Madhor është pasardhësi i Don Bosco, at dhe qendër e unitetit të Kongregatës dhe të Familjes Saleziane. Misioni i tij nuk shteret në përmasën juridike të qeverisjes, por ka një kuptim karizmatik: ai është i thirrur të ruajë identitetin salezian, të nxisë unitetin e tij dhe ta orientojë veprimtarinë apostolike në besnikëri krijuese ndaj frymës së fillimeve.

Gjatë dekadave, pasardhësit e Don Bosco e kanë shoqëruar zgjerimin misionar të Kongregatës në pesë kontinentet, duke mbështetur inkulturimin e karizmës dhe përshtatjen e veprave edukative me nevojat e reja shoqërore dhe kishtare. Ata i kanë udhëhequr salezianët nëpër kalime historike të ndërlikuara – nga shndërrimet politike të Evropës midis shekujve XIX dhe XX, te luftërat botërore, deri te ndryshimet e thella kulturore të botës bashkëkohore – duke e mbajtur të patundur referimin te „Da mihi animas, cetera tolle” si parim frymëzues.

Shërbimi i tyre shprehet në mënyrë të veçantë nëpërmjet Kapitullit të Përgjithshëm, që përbën momentin më të lartë të dallimit komunitar të Kongregatës. Në këtë kontekst, Rektori Madhor merr nga Kapitulli mandatin për të orientuar jetën dhe misionin salezian për gjashtëvjeçarin, duke favorizuar bashkimin midis Inspektorive dhe duke nxitur bashkëpërgjegjësinë e të gjithë bashkëvëllezërve.

Krahas përmasës së brendshme të qeverisjes, pasardhësit e Don Bosco kanë luajtur një rol të rëndësishëm në dialogun me Kishën universale dhe me shoqërinë civile. Në bashkim me Pasardhësin e Pjetrit, ata kanë interpretuar dhe përkthyer për Kongregatën linjat e mëdha të magjisterit kishtar, sidomos në fushën edukative, të baritorisë rinore dhe misionare.
Një tipar i vazhdueshëm i shërbesës së tyre ka qenë angazhimi për të forcuar unitetin dhe gjallërinë e Familjes Saleziane, e cila përfshin, përveç Salezianëve të Don Bosco, shumë grupe rregulltare dhe laike. Në këtë kuptim, Rektori Madhor është shenjë e dukshme e vazhdimësisë karizmatike, i thirrur të nxisë bashkimin midis thirrjeve të ndryshme, të gjitha të rrënjosura në përvojën shpirtërore të Themeluesit.

Historia e pasardhësve të Don Bosco nuk është vetëm një vijimësi kronologjike, por një rrugë besnikërie dinamike. Në çdo epokë, ata kanë interpretuar urgjencat edukative të të rinjve, sidomos të më të varfërve, duke ofruar orientime që kanë formësuar identitetin dhe veprimtarinë e Kongregatës.

Kështu, në vazhdimësinë e udhëheqjes dhe në shumësinë e konteksteve historike, shfaqet gjallëria e karizmës saleziane: një dhuratë e Shpirtit që, nëpërmjet shërbimit të Rektorëve Madhorë, vazhdon të ruhet, të thellohet dhe t’u propozohet brezave të rinj.

Paraqesim listën e pasardhësve të Don Bosco me të dhënat e tyre përkatëse.

* – Më 24.10.1884, papa Leoni XIII i kishte urdhëruar Don Boscos të emëronte një pasardhës; një vit pasi zgjodhi dom Ruan dhe pas konfirmimit të Papës (24.09.1885), Don Bosco e bën publike zgjedhjen e tij përpara Kapitullit të Lartë; Kapitulli i Lartë i njofton Michele Ruas pasardhjen në krye të Kongregatës..