Pse salezianët bëjnë atë që bëjnë

Kongregata Saleziane në botë

Pse? Cila është motivimi?
Pyetja „pse salezianët bëjnë atë që bëjnë?” prek zemrën e thirrjes saleziane. Ajo nuk ka të bëjë para së gjithash me veprat, strukturat apo veprimtaritë – oratoret, shkollat, qendrat e formimit profesional, universitetet, famullitë, veprat sociale etj. – por me rrënjën e brendshme që i lind ato. Arsyeja pse salezianët bëjnë atë që bëjnë është teologjike para se të jetë organizative: lind nga një përvojë e Zotit dhe nga një thirrje kishtare.

1. Sepse besojnë në dashurinë paraprirëse të Zotit
Në fillim qëndron siguria se Zoti e do çdo person, dhe në mënyrë të veçantë të rinjtë. Thirrja saleziane bazohet mbi këtë bindje: çdo djalë mbart një plan të mirë, shpesh të fshehur, ndonjëherë të plagosur, por real. Atëherë edukimi bëhet bashkëpunim me veprimin e hirit.
Motoja e Don Bosco – „Da mihi animas, cetera tolle” – e shpreh këtë pasion edukues. Nuk bëhet fjalë për një aktivizëm shoqëror, por për një kushtim ndaj shpëtimit të plotë të personit. Salezianët veprojnë në fushën edukative sepse e shohin edukimin si një vend të privilegjuar rritjeje dhe zhvillimi të plotë njerëzor.

2. Sepse e ndiejnë veten të dërguar te të rinjtë, sidomos te më të varfrit
„Pse”-ja saleziane është e lidhur ngushtë me një parapëlqim ungjillor. Misioni nuk është i përgjithshëm: u drejtohet të rinjve, me një vëmendje të veçantë për ata që jetojnë në gjendje varfërie materiale, kulturore ose shpirtërore. Kjo zgjedhje nuk lind nga një strategji sociologjike, por nga një lexim ungjillor i realitetit.
Të rinjtë e varfër nuk janë një problem për t’u menaxhuar, por një vend teologjik: tek ata shfaqet në mënyrë të veçantë thirrja e Krishtit. Prandaj salezianët zgjedhin të banojnë në periferitë ekzistenciale, të ndajnë jetën e përditshme të djemve dhe vajzave, të ofrojnë hapësira edukative ku ata të ndihen të pritur dhe të vlerësuar.

3. Sepse besojnë në edukimin si rrugë shndërrimi
Zgjedhja edukative nuk është asnjanëse. Ajo nënkupton një vizion të saktë antropologjik: njeriu është i aftë të rritet, të marrë përgjegjësi, të hapet ndaj së përtejshmes. Sistemi Parandalues i përpunuar nga Don Bosco – i bazuar mbi arsyen, fenë dhe dashamirësinë – e përkthen në praktikë këtë vizion.
Salezianët bëjnë atë që bëjnë sepse besojnë se parandalimi është më i efektshëm se ndëshkimi, se prania është më ndikuese se kontrolli, se marrëdhënia edukative është vendi ku ndërtohet e ardhmja. Të investosh në shkollë, në formimin profesional, në shoqërimin shpirtëror do të thotë të ndihmosh në ndërtimin e një shoqërie më të drejtë dhe më solidare.

4. Sepse e njohin veten si trashëgimtarë të një karizme
Salezianët bëjnë atë që bëjnë sepse e dinë se janë ruajtës të një karizme të ngjallur nga Shpirti Shenjt në Kishë nëpërmjet Shën Gjon Boskos. Karizma nuk është një kujtim statik i së kaluarës, por një forcë dinamike që kërkon të aktualizohet në kontekste të ndryshme historike dhe kulturore.
Të jesh besnik ndaj Don Bosco do të thotë t’i interpretosh në mënyrë krijuese varfëritë e reja rinore, të përdorësh gjuhë të përshtatshme, të banosh në mjediset e reja edukative, përfshirë ato dixhitale. Besnikëria nuk qëndron në përsëritjen e formave, por në përputhshmërinë me intuitën fillestare: t’i duash të rinjtë dhe t’i udhëheqësh drejt takimit me Krishtin.

5. Sepse dëshirojnë të „formojnë të krishterë të mirë dhe qytetarë të ndershëm”
Kjo shprehje përmbledh një vizion të plotë të personit. Edukimi salezian nuk e ndan përmasën fetare nga ajo qytetare. Të formosh „të krishterë të mirë” do të thotë të shoqërosh drejt një feje të vetëdijshme dhe të jetuar; të formosh „qytetarë të ndershëm” do të thotë të edukosh për përgjegjësinë shoqërore, ligjshmërinë, punën, solidaritetin.
Prandaj „pse”-ja e veprave saleziane është edhe kulturore dhe shoqërore. Salezianët janë të bindur se shndërrimi i shoqërisë kalon nëpërmjet formimit të ndërgjegjeve. Për këtë arsye investojnë energji në shkollë, në universitet, në formimin profesional, në baritorinë rinore.

6. Sepse përjetojnë që gëzimi është i mundur
Një tipar dallues i karizmës saleziane është gëzimi. Jo një gëzim sipërfaqësor, por hareja që lind nga Ungjilli. Salezianët bëjnë atë që bëjnë sepse kanë përjetuar që shenjtëria është e mundur dhe dëshirojnë t’ua propozojnë të rinjve si një rrugë realiste dhe tërheqëse.
Mjedisi edukativ salezian – i përshkruar shpesh si „shtëpi që pret, famulli që ungjillëzon, shkollë që përgatit për jetën, oborr për t’u takuar” – e shpreh këtë bindje: feja nuk e varfëron njerëzoren, por e plotëson.

Në përfundim, „pse”-ja e salezianëve është një përgjigje ndaj një thirrjeje. Ata bëjnë atë që bëjnë sepse e ndiejnë veten të dërguar nga Zoti te të rinjtë; sepse besojnë në forcën shndërruese të edukimit; sepse jetojnë një kushtim që i bën shenja të dashurisë së Krishtit; sepse e njohin veten si pjesë të një historie karizmatike që vazhdon.
Çdo vepër, çdo nismë, çdo projekt gjen këtu motivimin e vet të fundit. Nuk bëhet fjalë thjesht për „të bërë mirë”, por për të qenë, në zemër të botës rinore, shenja dhe bartës të dashurisë së Zotit.