சலேசியர்கள் ஏன் தாங்கள் செய்வதைச் செய்கின்றனர்

உலகில் சலேசிய சபை

ஏன்? அதன் உந்துதல் என்ன?
“சலேசியர்கள் ஏன் தாங்கள் செய்வதைச் செய்கின்றனர்?” என்ற கேள்வி சலேசிய அழைத்தலின் இதயத்தைத் தொடுகிறது. அது முதன்மையாகப் பணித்தளங்கள், கட்டமைப்புகள், செயல்பாடுகள் – ஓரட்டோரிகள், பள்ளிகள், தொழிற்பயிற்சி மையங்கள், பல்கலைக்கழகங்கள், பங்குகள், சமூகப் பணித்தளங்கள் முதலியன – பற்றியது அல்ல; அவற்றைப் பிறப்பிக்கும் உள்ளார்ந்த வேரைப் பற்றியது. சலேசியர்கள் தாங்கள் செய்வதைச் செய்வதற்கான காரணம், அமைப்புசார்ந்ததாக இருப்பதற்கு முன்பே இறையியல் சார்ந்தது: அது கடவுள் அனுபவத்திலிருந்தும் திருஅவையின் அழைப்பிலிருந்தும் பிறக்கிறது.

1. ஏனெனில் அவர்கள் கடவுளின் முந்திவரும் அன்பை நம்புகின்றனர்
கடவுள் ஒவ்வொரு மனிதரையும், குறிப்பாக இளைஞர்களை, அன்புசெய்கிறார் என்ற உறுதியே இதன் தொடக்கம். சலேசிய அழைத்தல் இந்த நம்பிக்கையின் மேல் அமைந்துள்ளது: ஒவ்வொரு சிறுவனும் நன்மைக்கான ஒரு திட்டத்தைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறான்; அது பெரும்பாலும் மறைந்தும், சில நேரங்களில் காயப்பட்டும் இருக்கலாம், ஆனால் உண்மையானது. எனவே கல்வி என்பது அருளின் செயலோடு ஒத்துழைப்பதாகிறது.
Don Bosco-வின் விருதுவாக்கு – “Da mihi animas, cetera tolle” – இந்தக் கல்விப் பேரார்வத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இது சமூகச் செயல்வாதம் அல்ல; மனிதரின் முழுமையான மீட்புக்கான அர்ப்பணிப்பு. கல்வியை வளர்ச்சிக்கும் முழுமையான மனித மேம்பாட்டுக்குமான சிறப்பான இடமாகக் காண்பதால்தான் சலேசியர்கள் கல்வித் துறையில் பணியாற்றுகின்றனர்.

2. ஏனெனில் அவர்கள் இளைஞர்களிடம், சிறப்பாக மிக ஏழைகளிடம், அனுப்பப்பட்டவர்களாகத் தங்களை உணர்கின்றனர்
சலேசிய “ஏன்” என்பது நற்செய்தி சார்ந்த ஒரு முன்னுரிமையுடன் நெருக்கமாக இணைந்துள்ளது. இந்தப் பணி பொதுவானது அல்ல: பொருளாதார, பண்பாட்டு அல்லது ஆன்மிக வறுமைச் சூழல்களில் வாழ்வோருக்குச் சிறப்புக் கவனம் செலுத்தி, இளைஞர்களை நோக்கி அது திருப்பப்பட்டுள்ளது. இந்தத் தேர்வு சமூகவியல் உத்தியிலிருந்து பிறப்பதல்ல; உண்மைநிலையை நற்செய்தியின் ஒளியில் வாசிப்பதிலிருந்து பிறக்கிறது.
ஏழை இளைஞர்கள் கையாளப்பட வேண்டிய ஒரு பிரச்சினை அல்லர்; அவர்கள் ஓர் இறையியல் தளம்: அவர்களில் கிறிஸ்துவின் அழைப்பு தனிச்சிறப்பான முறையில் வெளிப்படுகிறது. அதனால்தான் சலேசியர்கள் வாழ்வின் விளிம்புநிலைகளில் வாழவும், இளைஞர்களின் அன்றாட வாழ்வைப் பகிர்ந்துகொள்ளவும், அவர்கள் வரவேற்கப்பட்டவர்களாகவும் மதிக்கப்பட்டவர்களாகவும் உணரக்கூடிய கல்விச் சூழல்களை வழங்கவும் தேர்ந்துகொள்கின்றனர்.

3. ஏனெனில் அவர்கள் கல்வியை மாற்றத்தின் வழியாக நம்புகின்றனர்
கல்வித் தேர்வு நடுநிலையானது அல்ல. அது தெளிவான மானிடவியல் பார்வையை உள்ளடக்கியது: மனிதர் வளரவும், பொறுப்பேற்கவும், இறைநோக்கிற்குத் திறந்திருக்கவும் வல்லவர். அறிவு, சமயம், அன்புக்கனிவு ஆகியவற்றின் மேல் அமைந்த, Don Bosco உருவாக்கிய தடுப்பு முறை இந்தப் பார்வையைச் செயல்வடிவமாக்குகிறது.
தண்டனையைவிடத் தடுப்பது பயனுள்ளது, கட்டுப்பாட்டைவிடப் பிரசன்னம் ஆழமான தாக்கம் கொண்டது, கல்விசார் உறவே எதிர்காலம் கட்டியெழுப்பப்படும் இடம் என்று நம்புவதால் சலேசியர்கள் தாங்கள் செய்வதைச் செய்கின்றனர். பள்ளியிலும், தொழிற்பயிற்சியிலும், ஆன்மிகத் துணையிலும் முதலீடு செய்வது, மேலும் நீதியான, ஒருமைப்பாடு மிக்க சமுதாயத்தைக் கட்டியெழுப்புவதற்குப் பங்களிப்பதாகும்.

4. ஏனெனில் அவர்கள் ஒரு தனிவரத்தின் வாரிசுகளாகத் தங்களை அறிந்துள்ளனர்
தூய ஆவியார் திருஅவையில் தூண்டியெழுப்பிய ஒரு தனிவரத்தின் பொறுப்பாளர்கள் தாங்கள் என்பதை அறிந்திருப்பதால், சலேசியர்கள் தாங்கள் செய்வதைச் செய்கின்றனர்; அந்தத் தனிவரம் வழங்கப்பட்டது புனித ஜான் போஸ்கோ வழியாக. தனிவரம் கடந்த காலத்தின் அசைவற்ற நினைவு அல்ல; பல்வேறு வரலாற்று, பண்பாட்டுச் சூழல்களில் இன்றைய காலத்துக்கேற்ப வாழப்பட வேண்டிய இயங்கும் ஆற்றல்.
Don Bosco-வுக்குப் பற்றுறுதியுடன் இருப்பது என்பது, இளைஞர்களின் புதிய வறுமைகளைப் படைப்பாற்றலுடன் புரிந்துகொள்வதும், பொருத்தமான மொழிகளைப் பயன்படுத்துவதும், எண்ணிமச் சூழல்கள் உட்படப் புதிய கல்விச் சூழல்களில் இருப்பதும் ஆகும். பற்றுறுதி என்பது வடிவங்களைத் திரும்பச் செய்வதில் இல்லை; தொடக்க உள்ளுணர்வுக்கு இசைவாக இருப்பதில் உள்ளது: இளைஞர்களை அன்புசெய்து, அவர்களைக் கிறிஸ்துவுடனான சந்திப்புக்கு வழிநடத்துவதே அது.

5. ஏனெனில் அவர்கள் “நல்ல கிறிஸ்தவர்களையும் நேர்மையான குடிமக்களையும் உருவாக்க” விரும்புகின்றனர்
இந்தச் சொற்றொடர் மனிதரைப் பற்றிய முழுமையான பார்வையைச் சுருக்கமாகத் தருகிறது. சலேசியக் கல்வி சமயப் பரிமாணத்தைக் குடிமைப் பரிமாணத்திலிருந்து பிரிப்பதில்லை. “நல்ல கிறிஸ்தவர்களை” உருவாக்குவது என்பது, உணர்ந்து வாழப்படும் நம்பிக்கைக்கு அவர்களை வழிநடத்துவதாகும்; “நேர்மையான குடிமக்களை” உருவாக்குவது என்பது, சமூகப் பொறுப்பு, சட்டத்தை மதித்தல், உழைப்பு, ஒருமைப்பாடு ஆகியவற்றுக்கு அவர்களைப் பயிற்றுவிப்பதாகும்.
எனவே சலேசியப் பணிகளின் “ஏன்” என்பது பண்பாடு சார்ந்ததும் சமூகம் சார்ந்ததும் ஆகும். மனச்சான்றுகளை உருவாக்குவதன் வழியாகவே சமுதாய மாற்றம் நிகழ்கிறது என்று சலேசியர்கள் உறுதியாக நம்புகின்றனர். அதனால்தான் பள்ளியிலும், பல்கலைக்கழகத்திலும், தொழிற்பயிற்சியிலும், இளைஞர் பணியிலும் தங்கள் ஆற்றலைச் செலவிடுகின்றனர்.

6. ஏனெனில் மகிழ்ச்சி சாத்தியம் என்பதை அவர்கள் அனுபவிக்கின்றனர்
மகிழ்ச்சியே சலேசியத் தனிவரத்தின் தனித்துவமான அடையாளம். அது மேலோட்டமான மகிழ்ச்சி அல்ல; நற்செய்தியிலிருந்து பிறக்கும் அக்களிப்பு. புனிதம் சாத்தியம் என்பதை அனுபவித்ததாலும், அதை நடைமுறைக்கேற்றதும் கவர்ச்சிகரமானதுமான பாதையாக இளைஞர்களுக்கு முன்வைக்க விரும்புவதாலும் சலேசியர்கள் தாங்கள் செய்வதைச் செய்கின்றனர்.
“வரவேற்கும் இல்லம், நற்செய்தி அறிவிக்கும் பங்கு, வாழ்வுக்குத் தயாரிக்கும் பள்ளி, நண்பர்களாகச் சந்திக்கும் விளையாட்டு முற்றம்” என்று பெரும்பாலும் விவரிக்கப்படும் சலேசியக் கல்விச் சூழல் இந்த நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறது: நம்பிக்கை மனிதத்தன்மையை வறுமையாக்குவதில்லை, மாறாக அதை முழுமையாக்குகிறது.

இறுதியாக, சலேசியர்களின் “ஏன்” என்பது ஓர் அழைப்புக்கான பதில்மொழி. கடவுளால் இளைஞர்களிடம் அனுப்பப்பட்டவர்களாகத் தங்களை உணர்வதாலும், கல்வியின் மாற்றும் ஆற்றலை நம்புவதாலும், கிறிஸ்துவின் அன்பின் அடையாளங்களாகத் தங்களை ஆக்கும் அர்ப்பணத்தை வாழ்வதாலும், தொடர்ந்து செல்லும் ஒரு தனிவர வரலாற்றின் பகுதியாகத் தங்களை அறிவதாலும் அவர்கள் தாங்கள் செய்வதைச் செய்கின்றனர்.
ஒவ்வொரு பணித்தளமும், ஒவ்வொரு முயற்சியும், ஒவ்வொரு திட்டமும் தன் இறுதி உந்துதலை இங்கே காண்கிறது. இது வெறுமனே “நன்மை செய்வது” பற்றியது அல்ல; இளைஞர் உலகின் இதயத்தில் கடவுளின் அன்பின் அடையாளங்களாகவும் அதைச் சுமந்து செல்வோராகவும் இருப்பதைப் பற்றியது.