கல்வி முறை

உலகில் சலேசிய சபை

Don Bosco-வின் கல்வி முறை
Don Bosco கல்வியியல் பற்றிய நூல் எதையும் எழுதவில்லை. பல பத்தாண்டுகள் சிறுவர்களுடன் பணியாற்றினார், கவனித்தார், தேவைக்கேற்பத் திருத்திக்கொண்டார், அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொண்டார். அவருடைய பெயரைத் தாங்கும் கல்வி முறை மேசையில் அமர்ந்து உருவாக்கப்பட்டதல்ல; ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்களுடனான அன்றாடத் தொடர்பில் வளர்ந்தது; அவர்களில் பலர் தெருக்களிலிருந்தும், தொழிற்சாலைகளிலிருந்தும், சிறைகளிலிருந்தும் வந்தவர்கள். உண்மையான வாழ்வில் ஆழமாக வேரூன்றிய முறை இது.

தடுப்பு முறை
Don Bosco தமது கல்வி அணுகுமுறையை "தடுப்பு முறை" என்று அழைத்தார்; அவரே "அடக்குமுறை" என்று அழைத்த முறைக்கு அது எதிரானது. வேறுபாடு எளிமையானது ஆனால் அடிப்படையானது: சிறுவன் தவறு செய்யும் வரை காத்திருந்து பின்னர் தண்டிப்பதற்குப் பதிலாக, கல்வியாளர் முன்கூட்டியே அவனருகில் நிற்கிறார், சாதகமான சூழலை உருவாக்குகிறார், எதிர்மறைச் சூழ்நிலைகளைத் தடுக்கிறார், பிரசன்னத்துடனும் நம்பிக்கையுடனும் வளர்ச்சிக்குத் துணைநிற்கிறார்.
இந்த முறை மூன்று சொற்களின் மேல் அமைந்துள்ளது: அறிவு, சமயம், அன்புக்கனிவு.
அறிவு என்பது, ஒவ்வொரு விதியும், ஒவ்வொரு கோரிக்கையும், ஒவ்வொரு வரம்பும் விளக்கப்பட்டுப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. கல்வியாளர் மேலிருந்து திணிப்பதில்லை; உரையாடுகிறார், காரணம் காட்டுகிறார், ஏற்கச் செய்கிறார். சிறுவன் ஒழுங்குக்குக் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டிய பொருள் அல்லன்; புரிந்துகொள்ளவும் தேர்ந்தெடுக்கவும் வல்ல ஒரு மனிதன்.
சமயம் என்பதை வெறும் பக்திசார்ந்த பொருளில் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது; வாழ்வுக்குப் பொருளும் திசையும் தரும் ஒரு பார்வையைச் சுட்டுவதாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். முழுமையான உருவாக்கம் ஆன்மிகப் பரிமாணத்தைப் புறக்கணிக்க முடியாது என்று Don Bosco உறுதியாக நம்பினார்: வெளிப்புறக் கட்டாயமாக அல்ல, இளைஞர் தம் சொந்த அடையாளத்தைக் கட்டியெழுப்ப உதவும் முன்மொழிவாக.
அன்புக்கனிவு என்பது ஒருவேளை மிகவும் தனித்துவமான சொல். அது வெறுமனே இனிமையாக அல்லது விட்டுக்கொடுப்பவராக இருப்பதைக் குறிக்கவில்லை; மதிப்பு, நெருக்கம், அவனுடைய வாழ்வில் உண்மையான அக்கறை ஆகியவற்றால் ஆன உண்மையான உறவைச் சிறுவனுடன் ஏற்படுத்துவதைக் குறிக்கிறது. இளைஞர்களை அன்புசெய்தால் மட்டும் போதாது, அந்த அன்பை அவர்கள் உணர வேண்டும் என்று Don Bosco கூறினார்.

கல்விசார் பிரசன்னம்
Don Bosco-வின் முறையின் மிகவும் நடைமுறைக் கூறுகளில் ஒன்று, சிறுவர்கள் நடுவே கல்வியாளரின் பிரசன்னம். ஆசிரியர் மேடைக்குப் பின்னாலோ அலுவலகச் சாளரத்துக்குப் பின்னாலோ அல்ல; விளையாட்டு முற்றங்களில், விளையாட்டுகளில், முறைசாரா உரையாடல்களில். Don Bosco இந்த முறையை "உடனிருப்பு" (assistenza) என்று அழைத்தார்; ஆனால் கண்காணிப்பு என்ற பொருளில் அல்ல: அது பங்கேற்கும் பிரசன்னம்; உறவை உருவாக்கி, எதிர்மறை நடத்தைகள் பிறக்கக்கூடிய வெற்றிடத்தைத் தடுத்தது.
இந்தப் பிரசன்னம் கல்விச் சூழலை ஒரு குடும்பம் போன்றதாக மாற்றுகிறது: ஒருவரையொருவர் அறிந்து, அன்புசெய்து, உதவிக்கொள்ளும் இடமாக.

இன்றும் பொருத்தமான முறை
ஏறக்குறைய இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகும், உலகெங்கும் ஆயிரக்கணக்கான சலேசியப் பணித்தளங்களில் தடுப்பு முறை தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. அது மாறாமல் இருப்பதால் அல்ல; அதன் அடிப்படைக் கொள்கைகள் சூழல்களின் மாற்றங்களைத் தாங்கி நிற்பதால்: உறவின் மையத்தன்மை, மனிதருக்கான மதிப்பு, ஒவ்வொரு இளைஞரின் வளர்ச்சி வாய்ப்புகளில் நம்பிக்கை ஆகியவை முதுமையடையாத விழுமியங்கள்.
Don Bosco இன்றியமையாத ஒன்றைப் புரிந்துகொண்டிருந்தார்: தான் அன்புசெய்யப்படுவதாகவும் மதிக்கப்படுவதாகவும் உணரும் சிறுவன் ஏற்கெனவே பாதி வழியைக் கடந்துவிட்டான். மீதிப் பாதியைக் கடக்க அவனுக்கு உதவுவதே கல்வியாளரின் பணி.