Rafitra fanabeazana
Ny Kongregasiona Saleziana eran-tany
Ny rafitra fanabeazan’i Don Bosco
Tsy nanoratra boky momba ny fampianarana ny fanabeazana i Don Bosco. Niasa niaraka tamin’ny ankizy nandritra ny am-polony taona izy, nandinika, nanitsy ny fomba fiasany, nianatra avy amin’ny traikefa. Ny rafitra fanabeazana mitondra ny anarany dia tsy noforonina teo ambony latabatra, fa nitombo tamin’ny fifandraisana isan’andro tamin’ny tanora an’arivony, maro tamin’izy ireo no avy teny an-dalambe, tany amin’ny orinasa, tany am-ponja. Rafitra misy fakany lalina ao amin’ny fiainana tena izy izany.
Ny Rafitra Fisorohana
Nantsoin’i Don Bosco hoe "Rafitra Fisorohana" (Sistema Preventivo) ny fomba fanabeazany, mifanohitra amin’ilay nantsoiny hoe "rafitra famaizana". Tsotra nefa fototra ny mahasamihafa azy: raha tokony hiandry ny ankizy hanao hadisoana vao hanasazy azy, ny mpanabe dia mitoetra eo anilany mialoha, mamorona tontolo mahasoa, misoroka ireo toe-javatra ratsy ary miaraka amin’ny fitomboany amin’ny fanatrehana sy ny fitokisana.
Teny telo no iorenan’io rafitra io: saina, fivavahana ary fitiavana feno hafanana.
Ny saina dia manambara fa ny fitsipika tsirairay, ny fangatahana tsirairay, ny fetra tsirairay dia tsy maintsy hazavaina sy takarina. Tsy manery avy any ambony ny mpanabe, fa miresaka, manome antony, mandresy lahatra. Tsy olona tokony hofehezina fotsiny ny ankizy, fa olona afaka mahatakatra sy misafidy.
Ny fivavahana dia tsy tokony ho raisina ho fanaovana fombafomba ara-pivavahana fotsiny, fa ho fiankinana amin’ny fahitana ny fiainana izay manome dikany sy tari-dalana. Resy lahatra i Don Bosco fa ny fanabeazana feno dia tsy afaka hanadino ny lafiny ara-panahy: tsy ho adidy ivelany, fa ho tolotra manampy ny tanora hanorina ny maha-izy azy.
Nyfitiavana feno hafanana angamba no teny mampiavaka indrindra. Tsy midika hoe malemy fanahy na mora mamela heloka fotsiny izany, fa ny fananganana fifandraisana marina amin’ny ankizy, feno fanajana, fanakaikezana ary fiahiana tena izy ny fiainany. Nilaza i Don Bosco fa tsy ampy ny tia ny tanora: tsy maintsy tsapan’izy ireo izany.
Ny fanatrehana ara-panabeazana
Iray amin’ireo singa mivaingana indrindra amin’ny rafitr’i Don Bosco ny fanatrehan’ny mpanabe eo afovoan’ny ankizy. Tsy ao ambadiky ny latabatra fampianarana na ny varavarankely fandraisana, fa any an-kianja, amin’ny lalao, amin’ny resaka tsy ofisialy. Nantsoin’i Don Bosco hoe "fiahiana" (assistenza) io fomba io, nefa tsy amin’ny dikan’ny fanaraha-maso: fanatrehana mandray anjara izany, izay namorona fifandraisana sy nisoroka ny fahabangana mety hiterahan’ny fitondran-tena ratsy.
Io fanatrehana io dia manova ny tontolo fanabeazana ho toy ny fianakaviana: toerana ifankahalalana, ifankatiavana, ifanampiana.
Rafitra mbola mifanaraka amin’ny ankehitriny
Efa ho roa taonjato aty aoriana, ny Rafitra Fisorohana dia mbola ampiharina ao amin’ny asa saleziana an’arivony maneran-tany. Tsy hoe tsy niova izy, fa satria ireo fitsipika fototra ao aminy dia mahatohitra ny fiovan’ny toe-javatra: ny maha-ivony ny fifandraisana, ny fanajana ny olona, ny fitokisana ny fahafahan’ny tanora tsirairay mitombo dia soatoavina tsy mety antitra.
Nahatakatra zava-dehibe iray i Don Bosco: ny ankizy mahatsapa fa tiana sy hajaina dia efa nahavita ny antsasaky ny dia. Ny asan’ny mpanabe dia ny manampy azy hanatanteraka ny antsasany sisa.
