Sistemang pang-edukasyon

Ang Kongregasyong Salesyano sa mundo

Ang sistemang pang-edukasyon ni Don Bosco
Hindi sumulat si Don Bosco ng isang tratado tungkol sa pedagohiya. Nakipagtrabaho siya sa mga kabataan sa loob ng maraming dekada, nagmasid, nagtuwid ng direksiyon, at natuto mula sa karanasan. Ang sistemang pang-edukasyon na nagdadala ng kanyang pangalan ay hindi nabuo sa mesa lamang, kundi lumago sa araw-araw na pakikisalamuha sa libu-libong kabataan, na marami sa kanila ay galing sa lansangan, sa mga pabrika at sa mga bilangguan. Ito ay isang sistemang may malalim na ugat sa tunay na buhay.

Ang Sistemang Preventibo
Tinawag ni Don Bosco ang kanyang pamamaraang pang-edukasyon na "Sistemang Preventibo", bilang kaibahan sa tinawag niya mismong "sistemang mapanupil". Simple ngunit saligan ang pagkakaiba: sa halip na hintaying magkamali ang kabataan upang saka siya parusahan, ang tagapagturo ay pumupuwesto sa tabi niya nang maaga, lumilikha ng isang kanais-nais na kapaligiran, iniiwasan ang mga negatibong sitwasyon at sinasamahan ang paglago nang may presensiya at pagtitiwala.
Nakasalig ang sistemang ito sa tatlong salita: katwiran, relihiyon at mapagmahal na kabaitan.
Ang katwiran ay nangangahulugang ang bawat tuntunin, bawat hinihingi at bawat hangganan ay dapat ipaliwanag at maunawaan. Hindi nagpapataw mula sa itaas ang tagapagturo, kundi nakikipag-usap, nagbibigay ng motibasyon at nanghihikayat. Ang kabataan ay hindi isang taong kailangang disiplinahin lamang, kundi isang taong may kakayahang umunawa at pumili.
Ang relihiyon ay hindi dapat unawain sa puro debosyonal na kahulugan, kundi bilang pagtukoy sa isang pananaw sa buhay na nagbibigay ng kahulugan at direksiyon. Kumbinsido si Don Bosco na ang buong paghubog ay hindi maaaring mawalan ng dimensiyong espirituwal: hindi bilang panlabas na obligasyon, kundi bilang isang alok na tumutulong sa kabataan na buuin ang sarili niyang pagkakakilanlan.
Angmapagmahal na kabaitan (amorevolezza) ang marahil pinakanatatanging salita. Hindi lamang ito nangangahulugan ng pagiging mabait o mapagbigay, kundi ng pagbuo ng isang tunay na ugnayan sa kabataan, na binubuo ng paggalang, pagiging malapit at taos na malasakit sa kanyang buhay. Sinasabi ni Don Bosco na hindi sapat na mahalin ang kabataan: kailangang madama nila na sila ay minamahal.

Ang presensiyang pang-edukasyon
Isa sa pinakakongkretong elemento ng sistema ni Don Bosco ang presensiya ng tagapagturo sa gitna ng mga kabataan. Hindi sa likod ng isang mesa o bintanilya, kundi sa mga palaruan, sa mga laro at sa mga impormal na usapan. Tinawag ni Don Bosco ang istilong ito na "asistensiya", ngunit hindi sa kahulugan ng pagbabantay: ito ay isang presensiyang nakikibahagi, na lumilikha ng ugnayan at pumipigil sa kahungkagang maaaring pagmulan ng mga negatibong pag-uugali.
Binabago ng presensiyang ito ang kapaligirang pang-edukasyon upang maging tulad ng isang pamilya: isang lugar kung saan magkakakilala, nagmamahalan at nagtutulungan ang lahat.

Isang sistemang napapanahon pa rin
Makalipas ang halos dalawang siglo, patuloy na isinasagawa ang Sistemang Preventibo sa libu-libong gawaing Salesyano sa mundo. Hindi dahil nanatili itong hindi nagbabago, kundi dahil ang mga saligang prinsipyo nito ay nananatili sa kabila ng pagbabago ng mga konteksto: ang pagiging sentral ng ugnayan, ang paggalang sa tao, at ang pagtitiwala sa kakayahang lumago ng bawat kabataan ay mga pagpapahalagang hindi naluluma.
Naunawaan ni Don Bosco ang isang bagay na mahalaga: ang kabataang nakadarama na siya ay minamahal at iginagalang ay nakalakad na ng kalahati ng daan. Ang tungkulin ng tagapagturo ay tulungan siyang lakarin ang kabilang kalahati.