Eskudo

Ang Kongregasyong Salesyano sa mundo

Ang eskudong Salesyano

Ang eskudong Salesyano ay isa sa mga pinakamakahulugang tanda ng pagkakakilanlan ng Kongregasyong Salesyano. Hindi lamang ito isang sagisag ng institusyon, ni isang simpleng marka ng pagiging kasapi: ito ay isang biswal na buod ng karisma ni Don Bosco, ng kanyang espirituwal na programa at ng misyong ipinagkatiwala sa mga Salesyano sa Simbahan at sa mundo.

Sa pamamagitan ng mga simbolo nito, ipinapahayag ng eskudo ang puso ng bokasyong Salesyano: ang mamuhay para sa Diyos at para sa mga kabataan, lalo na sa mga pinakadukha at napabayaan, ayon sa motong pinili ni Don Bosco: Da mihi animas, cetera tolle — “Bigyan mo ako ng mga kaluluwa, kunin mo na ang lahat ng iba pa”.

Pinagmulan ng eskudo
Ang Kongregasyong Salesyano, na itinatag ni Don Bosco noong Disyembre 18, 1859, ay walang opisyal na eskudo sa simula. Sa mga unang taon, para sa selyo ng Samahan, ginagamit ang larawan ni San Francisco de Sales, Patron ng Kongregasyon, na may kasamang nakasulat sa Latin na tumutukoy sa Banal na Samahang Salesyano. Ang motong ginagamit noon ay: Discite a me quia mitis sum — “Matuto kayo sa akin, sapagkat ako’y maamo”, isang pagtukoy sa Ebanghelyo na lubos na tugma sa diwa ng kabaitan, kaamuan at pastoral na pag-ibig na katangian ni San Francisco de Sales.
Ang pangangailangan para sa isang opisyal na eskudo ay lumitaw noong 1884, habang itinatayo ang Basilika ng Sagradong Puso sa Roma, na ipinagkatiwala ni Papa Leon XIII kay Don Bosco. Minabuting ilagay din ang eskudong Salesyano sa tabi ng mga eskudo ng mga Papa na sina Pio IX at Leon XIII. Ang unang balangkas ay iniharap noong Setyembre 12, 1884 ni Don Antonio Sala sa Kataas-taasang Kapitulo. Ang disenyo ay gawa ni Propesor Boidi, guro ng teknikal na pagguhit sa Kolehiyo ni San Juan Ebanghelista sa Turin at katuwang ng mga Salesyano.
Taglay na ng proyekto ang mga saligang elemento ng kasalukuyang eskudo: ang angkla, ang nag-aalab na puso, si San Francisco de Sales, ang bituin, ang kagubatan, ang mga bundok, ang palma, ang laurel, ang kuwintas ng mga rosas, ang krus at ang moto. Personal na binago ni Don Bosco ang ilang detalye, lalo na nang palitan niya ng isang nagliliwanag na krus ang bituing nasa tuktok ng kalasag. Pinanatili ang bituin sa anyo ng isang kometa, na inilagay sa itaas ng puso.
Unang lumitaw ang opisyal na eskudo sa sirkular ni Don Bosco noong Disyembre 8, 1885, kapistahan ng Kalinis-linisang Paglilihi kay Maria Santisima. Mula noon, sa kabuuan ay nanatili itong tandang heraldiko ng Kongregasyong Salesyano.

Pangkalahatang kahulugan
Tinitipon ng eskudong Salesyano sa iisang larawan ang mga birtud na teolohikal, ang alaala ng Tagapagtatag, ang pagtukoy sa Patron ng Samahan at ang espirituwal na direksiyon ng misyong Salesyano.
Ang bituin, ang angkla at ang puso ay tumutukoy, ayon sa pagkakasunod, sa pananampalataya, pag-asa at pag-ibig. Si San Francisco de Sales ay tumutukoy sa apostolikong istilo ng kabaitan at kabutihan. Ang kagubatan ay nagpapaalala kay Don Bosco at sa kanyang mga pinagmulan. Ang mga bundok ay tumutukoy sa tawag sa kabanalan. Ang palma at ang laurel ay nagpapagunita sa gantimpalang ipinangako sa isang buhay na tapat, mapagsakripisyo at banal. Ang kuwintas ng mga rosas ay nagpapaalala sa kagandahan at sa mga pagod ng misyon. Ang krus, na nasa tuktok, ay nagtuturo sa lahat tungo kay Kristo, pinagmulan at kaganapan ng bokasyong Salesyano.

Ang bituin: ang pananampalataya
Ang bituin ay simbolo ng pananampalataya, liwanag na gumagabay sa paglalakbay. Sa tradisyong Kristiyano, tumutukoy ito sa presensiya ni Kristo, liwanag ng mundo at gabay ng sangkatauhan. Sa eskudong Salesyano, ipinahihiwatig ng bituin na ang gawaing pang-edukasyon at pastoral ay hindi nagmumula sa isang simpleng proyekto ng tao, kundi sa pananampalataya sa Diyos at sa hangaring akayin ang mga kabataan sa pakikipagtagpo sa Kanya.

Ang angkla: ang pag-asa
Ang angkla, na nasa gitna ng kalasag, ay kumakatawan sa pag-asa. Kung paanong sa buhay sa dagat ay tinitiyak ng angkla ang katatagan sa gitna ng mga alon, gayundin inaalalayan ng Kristiyanong pag-asa ang puso sa mga pagsubok, pagod at kawalang-katiyakan ng kasaysayan.
Para sa tradisyong Salesyano, ipinaaalala ng angkla na ang pagtuturo ay laging isang gawa ng pag-asa: pag-asa sa Diyos, sa mga kabataan at sa kabutihang maaaring lumago kahit sa mga pinakamahinang kalagayan.

Ang puso: ang pag-ibig
Ang nag-aalab na puso ay simbolo ng pastoral na pag-ibig. Ipinaaalala nito ang maalab na pag-ibig ni Kristo at ang ganap na pag-aalay ng sarili na naging katangian ng buhay ni Don Bosco.
Ang misyong Salesyano ay hindi nagmumula una sa lahat sa isang organisasyon, kundi sa isang pusong nag-aalab para sa Diyos at para sa mga kabataan. Ang puso sa eskudo ay nagpapahayag ng isang pag-ibig na konkreto, masipag, mapagturo at misyonero, na kayang lumapit lalo na sa mga dukha, nag-iisa o napabayaan.

San Francisco de Sales
Ang pigura ni San Francisco de Sales ay nagpapaalala sa Patron ng Kongregasyon. Ninais ni Don Bosco na ang kanyang mga anak ay tawaging mga Salesyano upang tumukoy sa kabutihan, kabaitan, pagtitiyaga at apostolikong pag-ibig ng banal na obispo ng Geneva.
Ang pluma at ang papel na kasama ng kanyang larawan ay nagpapaalala rin sa kahalagahan ng apostolado ng pamamahayag, ng mabuting babasahin at ng malawak na pagpapalaganap ng kulturang Kristiyano. Malaki ang pagpapahalaga ni Don Bosco sa komunikasyon at ninais niya na ang nasusulat na salita ay maging kasangkapan din ng ebanghelisasyon at edukasyon.

Ang kagubatan
Ang kagubatang nasa ibabang bahagi ng kalasag ay tuwirang tumutukoy sa apelyido ng Tagapagtatag (sa Italyano, ang “bosco” ay nangangahulugang kagubatan). Ngunit hindi lamang ito pagtukoy sa pangalan. Ipinaaalala nito ang mapagpakumbaba at maka-Diyos na pinag-ugatan ni Don Bosco, ang kanyang pinagmulang magsasaka, ang kasimplehan ng kanyang pamilya at ang konkretong kasaysayang pinagmulan ng misyong Salesyano.
Sa kagubatan iniingatan ang alaala ng mga pinagmulan: isang bokasyong nahinog sa kahirapan, sa paggawa, sa simpleng pananampalataya at sa mga pangarap ng Diyos.

Ang mga bundok
Ang mga bundok na tumataas sa likod ng kagubatan ay tumutukoy sa mga rurok ng Kristiyanong kaganapan na tinatawag ang bawat Salesyano na abutin. Sa tradisyong biblikal at espirituwal, ang bundok ay lugar ng pakikipagtagpo sa Diyos, larawan ng pag-akyat, paglilinis at kabanalan.
Sa eskudong Salesyano, ipinaaalala ng mga ito na ang misyong pang-edukasyon ay hindi maihihiwalay sa buhay espirituwal. Ang Salesyano ay tinatawag sa kabanalan sa mismong puso ng misyon, sa pagsasabuhay ng kanyang pagtatalaga sa gitna ng mga kabataan at para sa mga kabataan.

Ang palma at ang laurel
Ang palma at ang laurel, na magkasalikop sa paanan ng kalasag, ay mga tanda ng tagumpay, katapatan, sakripisyo at kaluwalhatian. Ang palma ay tumutukoy sa pagkamartir, sa pagtitiyaga at sa tagumpay ni Kristo laban sa kamatayan. Ang laurel, na laging luntian, ay simbolo ng karangalan, kapayapaan at kawalang-kamatayan.
Magkasama, ipinahihiwatig ng mga ito na ang buhay Salesyano ay namumunga kapag inialay. Ang pagkamabunga apostoliko ay nagmumula sa katapatan, sa sakripisyo at sa kahandaang gugulin ang sariling buhay para sa kabutihan ng mga kabataan at para sa Kaharian ng Diyos.

Ang kuwintas ng mga rosas
Ang kuwintas ng mga rosas na nasa tuktok ng kalasag ay nagpapaalala sa kagandahan ng bokasyong Salesyano at, kasabay nito, sa mga hinihingi nito. Maaari itong basahin sa liwanag ng tanyag na panaginip tungkol sa balag ng mga rosas: ang mga rosas ay tumutukoy sa kagalakan, pangako at pagkamabunga ng misyon; ang mga tinik ay nagpapaalala sa pagod, sakripisyo at pagtitiyagang kailangan upang isabuhay ito nang may katapatan.

Ang misyong Salesyano ay maliwanag at masaya, ngunit hindi walang krus. Itinuturo ni Don Bosco na pagsamahin ang dalawang dimensiyon: ang kagandahan ng pag-aalay at ang halaga ng pag-ibig.

Ang krus
Sa tuktok ng eskudo ay naroon ang nagliliwanag na krus. Hindi ito isang simpleng palamuti, kundi ang espirituwal na sentro ng buong sagisag. Ang lahat ng elemento ng eskudo ay nakatatagpo sa krus ng kanilang pinakamalalim na kahulugan.
Ang pananampalataya, ang pag-asa, ang pag-ibig, ang kabaitang Salesyano, ang misyong pang-edukasyon, ang pag-akyat tungo sa kabanalan at ang pag-aalay ng buhay ay nakatuon kay Kristong ipinako sa krus at muling nabuhay. Ipinaaalala ng krus na ang gawaing Salesyano ay sa Kanya at mula sa Kanya tumatanggap ng lakas, liwanag at pagkamabunga.

Ang moto: Da mihi animas, cetera tolle
Ang motong Da mihi animas, cetera tolle — “Bigyan mo ako ng mga kaluluwa, kunin mo na ang lahat ng iba pa” — ang pinakamataas na buod ng diwang Salesyano. Ninais ito ni Don Bosco sa eskudo sapagkat nakita niya rito ang programa ng kanyang sariling buhay at ng misyong ipinagkatiwala sa kanyang mga anak.
Ipinapahayag ng mga salitang ito ang ganap na pangunguna ng kaligtasan ng mga tao. Hinihiling nitong ilagay sa gitna ang mga kabataan, ang kanilang dangal, ang kanilang paglago bilang tao at bilang Kristiyano, at ang kanilang walang hanggang kapalaran. Ang lahat ng iba pa — katanyagan, ginhawa, pansariling interes, mga katiyakan — ay nagiging pangalawa na lamang.
Ang moto ay hindi isang pormulang pampalamuti, kundi isang espirituwal na habilin. Itinatakda nito ang puso ng bokasyong Salesyano: ang maging buong-buo sa Diyos upang maibigay nang buong-buo ang sarili sa mga kabataan.

Ang kahalagahan ng eskudo sa kasalukuyan
Hanggang ngayon, buo pa ring taglay ng eskudong Salesyano ang lakas nitong simboliko. Ipinaaalala nito sa Kongregasyon ang sarili nitong pinagmulan, pagkakakilanlan at misyon. Inaanyayahan nito ang bawat Salesyano na mamuhay nang may pananampalataya, pag-asa at pag-ibig; na sumunod kay Kristo sa daan ng krus; na tularan ang apostolikong kabaitan ni San Francisco de Sales; na ingatan ang puso ni Don Bosco; at na hanapin ang kabanalan sa paglilingkod na pang-edukasyon at pastoral.
Ang eskudong Salesyano ay hindi lamang isang natatanging tanda. Ito ay alaala, pagkakakilanlan at misyon. Ito ay isang habiling ipinagkatiwala sa Kongregasyon at sa lahat ng nakikibahagi sa karisma ni Don Bosco: hanapin ang mga kaluluwa, paglingkuran ang mga kabataan, at ibigay ang lahat dahil sa pag-ibig sa Diyos.