რატომ აკეთებენ სალეზიელები იმას, რასაც აკეთებენ

სალეზიური კონგრეგაცია მსოფლიოში

რატომ? რა არის მოტივაცია?
კითხვა „რატომ აკეთებენ სალეზიელები იმას, რასაც აკეთებენ?“ სალეზიური მოწოდების გულს ეხება. ის უპირველეს ყოვლისა არ ეხება დაწესებულებებს, სტრუქტურებს ან საქმიანობებს – ორატორიუმებს, სკოლებს, პროფესიული სწავლების ცენტრებს, უნივერსიტეტებს, სამრევლოებს, სოციალურ დაწესებულებებს და ა.შ. – არამედ იმ შინაგან ფესვს, რომელიც მათ წარმოშობს. მიზეზი, რის გამოც სალეზიელები აკეთებენ იმას, რასაც აკეთებენ, ორგანიზაციულზე უწინ თეოლოგიურია: ის ღმერთის გამოცდილებიდან და საეკლესიო მოწოდებიდან იბადება.

1. რადგან სწამთ ღმერთის წინმსწრები სიყვარულისა
სათავეში დგას რწმენა, რომ ღმერთს ყოველი ადამიანი უყვარს, განსაკუთრებით კი ახალგაზრდები. სალეზიური მოწოდება ამ რწმენას ეფუძნება: ყოველი ახალგაზრდა სიკეთის გეგმის მატარებელია – ხშირად დაფარულის, ზოგჯერ დაჭრილის, მაგრამ რეალურის. ამიტომ აღზრდა მადლის მოქმედებასთან თანამშრომლობად იქცევა.
Don Bosco-ს დევიზი – „Da mihi animas, cetera tolle“ – ამ აღმზრდელობით ვნებას გამოხატავს. საუბარია არა სოციალურ აქტივიზმზე, არამედ ადამიანის სრული ხსნისადმი თავდადებაზე. სალეზიელები აღზრდის სფეროში მოღვაწეობენ, რადგან აღზრდაში ზრდისა და ადამიანის სრული განვითარების უპირატეს ადგილს ხედავენ.

2. რადგან თავს ახალგაზრდებთან, განსაკუთრებით უღარიბესებთან, მივლინებულად გრძნობენ
სალეზიური „რატომ“ მჭიდროდაა დაკავშირებული სახარებისეულ უპირატესობასთან. მისია ზოგადი არ არის: ის ახალგაზრდებისკენაა მიმართული, განსაკუთრებული ყურადღებით მათ მიმართ, ვინც მატერიალურ, კულტურულ ან სულიერ სიღარიბეში ცხოვრობს. ეს არჩევანი სოციოლოგიური სტრატეგიიდან კი არ იბადება, არამედ რეალობის სახარებისეული წაკითხვიდან.
ღარიბი ახალგაზრდები სამართავი პრობლემა კი არა, თეოლოგიური ადგილია: მათში განსაკუთრებულად ვლინდება ქრისტეს მოწოდება. ამიტომ სალეზიელები ირჩევენ ეგზისტენციურ პერიფერიებზე ცხოვრებას, ახალგაზრდების ყოველდღიური ცხოვრების გაზიარებას და ისეთი აღმზრდელობითი სივრცეების შეთავაზებას, სადაც ისინი თავს მიღებულად და დაფასებულად იგრძნობენ.

3. რადგან სწამთ აღზრდისა, როგორც გარდაქმნის გზისა
აღმზრდელობითი არჩევანი ნეიტრალური არ არის. ის გულისხმობს ზუსტ ანთროპოლოგიურ ხედვას: ადამიანს შესწევს ზრდის, პასუხისმგებლობისა და ტრანსცენდენტურისადმი გახსნილობის უნარი. Don Bosco-ს მიერ შემუშავებული პრევენციული სისტემა – დაფუძნებული გონიერებაზე, რელიგიასა და სიყვარულიან სიკეთეზე – ამ ხედვას პრაქტიკულად ახორციელებს.
სალეზიელები აკეთებენ იმას, რასაც აკეთებენ, რადგან სწამთ, რომ პრევენცია რეპრესიაზე ეფექტიანია, რომ ყოფნა კონტროლზე მეტად ქმედითია, რომ აღმზრდელობითი ურთიერთობა ის ადგილია, სადაც მომავალი შენდება. სკოლაში, პროფესიულ განათლებასა და სულიერ თანხლებაში ინვესტირება უფრო სამართლიანი და სოლიდარული საზოგადოების მშენებლობაში წვლილის შეტანას ნიშნავს.

4. რადგან თავს ქარიზმის მემკვიდრეებად აღიარებენ
სალეზიელები აკეთებენ იმას, რასაც აკეთებენ, რადგან იციან, რომ ისინი იმ ქარიზმის მცველები არიან, რომელიც სულიწმიდამ ეკლესიაში აღძრა წმინდა იოანე ბოსკოს მეშვეობით. ქარიზმა წარსულის სტატიკური ხსოვნა კი არა, დინამიკური ძალაა, რომელიც სხვადასხვა ისტორიულ და კულტურულ კონტექსტში აქტუალიზაციას მოითხოვს.
Don Bosco-სადმი ერთგულება ნიშნავს ახალგაზრდობის ახალი სიღარიბეების შემოქმედებით გააზრებას, შესაფერისი ენების გამოყენებას, ახალ აღმზრდელობით გარემოში, მათ შორის ციფრულში, ყოფნას. ერთგულება ფორმების გამეორებაში კი არ მდგომარეობს, არამედ თავდაპირველ ინტუიციასთან შესაბამისობაში: გიყვარდეს ახალგაზრდები და მიიყვანო ისინი ქრისტესთან შეხვედრამდე.

5. რადგან სურთ „კარგი ქრისტიანებისა და პატიოსანი მოქალაქეების აღზრდა“
ეს გამოთქმა ადამიანის სრულ ხედვას აჯამებს. სალეზიური აღზრდა რელიგიურ განზომილებას სამოქალაქოსგან არ მიჯნავს. „კარგი ქრისტიანების“ აღზრდა ნიშნავს გაცნობიერებული და განცდილი რწმენისკენ თანხლებას; „პატიოსანი მოქალაქეების“ აღზრდა კი – სოციალური პასუხისმგებლობის, კანონიერების, შრომისა და სოლიდარობისთვის აღზრდას.
ამრიგად, სალეზიური დაწესებულებების „რატომ“ კულტურული და სოციალურიცაა. სალეზიელები დარწმუნებულნი არიან, რომ საზოგადოების გარდაქმნა სინდისის ფორმირებაზე გადის. ამიტომ ისინი ენერგიას სკოლაში, უნივერსიტეტში, პროფესიულ განათლებასა და ახალგაზრდულ პასტორალურ მსახურებაში დებენ.

6. რადგან განიცდიან, რომ სიხარული შესაძლებელია
სალეზიური ქარიზმის გამორჩეული ნიშანი სიხარულია. არა ზედაპირული სიხარული, არამედ ის ლხენა, რომელიც სახარებიდან იბადება. სალეზიელები აკეთებენ იმას, რასაც აკეთებენ, რადგან გამოცადეს, რომ სიწმინდე შესაძლებელია, და სურთ ის ახალგაზრდებს რეალისტურ და მიმზიდველ გზად შესთავაზონ.
სალეზიური აღმზრდელობითი გარემო – რომელსაც ხშირად აღწერენ როგორც „სახლს, რომელიც იღებს, სამრევლოს, რომელიც ახარებს, სკოლას, რომელიც ცხოვრებისთვის ამზადებს, ეზოს, სადაც ერთმანეთს ხვდებიან“ – ამ რწმენას გამოხატავს: რწმენა ადამიანურობას კი არ აღარიბებს, არამედ მას ასრულებს.

საბოლოოდ, სალეზიელთა „რატომ“ მოწოდებაზე პასუხია. ისინი აკეთებენ იმას, რასაც აკეთებენ, რადგან თავს ღმერთის მიერ ახალგაზრდებთან მივლინებულად გრძნობენ; რადგან სწამთ აღზრდის გარდამქმნელი ძალისა; რადგან ცხოვრობენ მიძღვნილობით, რომელიც მათ ქრისტეს სიყვარულის ნიშნებად აქცევს; რადგან თავს გრძელდებადი ქარიზმული ისტორიის ნაწილად აღიარებენ.
ყოველი დაწესებულება, ყოველი ინიციატივა, ყოველი პროექტი აქ პოულობს თავის საბოლოო მოტივაციას. საქმე უბრალოდ „სიკეთის კეთება“ კი არ არის, არამედ ახალგაზრდული სამყაროს გულში ღმერთის სიყვარულის ნიშნად და მატარებლად ყოფნა.