Don Bosco themeluesi

Kongregata Saleziane në botë

Themeluesi i Shoqërisë së Shën Françeskut të Salesit
Në vitin 1859 Don Bosco i dha jetë zyrtarisht Shoqërisë së Shën Françeskut të Salesit, e përbërë në fillim nga një grup i vogël të rinjsh që ndanin misionin e tij. Qëllimi i tyre ishte “lavdia e Zotit dhe shpëtimi i shpirtrave”, me një kushtim të veçantë për të rinjtë.
Kongregata u zhvillua shpejt, duke hapur shkolla, kolegje, oratore dhe vepra misionare. Vetë Don Bosco dërgoi misionarët e parë në Amerikën Latine në vitin 1875, duke shfaqur një vrull të zjarrtë misionar. Përmasa universale e karizmës ishte tashmë e pranishme në horizontin e tij: shpëtimi i të rinjve nuk njihte kufij gjeografikë.
Bijtë e tij, salezianët, e vazhduan misionin që Providenca i kishte besuar në të mirë të djemve.

Bijat e Marisë Ndihmëtare (FMA)
Don Bosco e kuptoi shpejt se vepra e tij nuk mund të kufizohej te djemtë. Me bashkëpunimin e Shën Maria Domenica Mazzarellos, në vitin 1872 themeloi Institutin e Bijave të Marisë Ndihmëtare (FMA), të destinuar për edukimin e krishterë të vajzave.
FMA-të ndajnë të njëjtën frymë dhe të njëjtin mision salezian, të jetuar në mënyrë femërore. Devocioni ndaj Marisë Ndihmëtare zë një vend qendror në shpirtërinë e Institutit. Don Bosco ishte thellësisht i bindur për ndërhyrjen amënore të Marisë në historinë e shëlbimit dhe në veprën e tij. Asaj i kushtoi bazilikën e Valdocco-s, shenjë e dukshme e mirënjohjes dhe e fesë së tij.

Shoqata e Marisë Ndihmëtare (ADMA)
Përmasa mariane e karizmës saleziane u shpreh edhe në themelimin, në vitin 1869, të Shoqatës së Marisë Ndihmëtare (ADMA). Ajo lindi me qëllim që të nxiste devocionin ndaj Eukaristisë dhe ndaj Marisë Ndihmëtare, në bashkim me Papën dhe me Kishën.
Për Don Boscon, devocioni nuk ishte një element dytësor, por një forcë edukative dhe shpirtërore. ADMA përfaqëson fytyrën soditëse dhe popullore të karizmës saleziane: një rrjet besimtarësh që e mbështesin shpirtërisht veprën edukative përmes lutjes dhe dëshmisë së krishterë.

Bashkëpunëtorët Salezianë
Në vitin 1876 Don Bosco themeloi Bashkimin e Bashkëpunëtorëve Salezianë, sot Shoqata e Salezianëve Bashkëpunëtorë. Ai dëshironte t’i përfshinte laikët në misionin salezian, duke u ofruar atyre një formë pjesëmarrjeje të qëndrueshme dhe të organizuar, duke mbetur në gjendjen e vet të jetës.
Bashkëpunëtorët ndajnë frymën e Don Boscos dhe veprojnë në shoqëri si brumë ungjillor, sidomos në fushën edukative dhe familjare. Kjo intuitë parashikoi në mënyrë profetike vlerësimin e laikatit që do të zhvillohej plotësisht në shekullin XX. Don Bosco e kuptoi se misioni në të mirë të të rinjve kërkonte një bashkëpërgjegjësi të gjerë kishtare.

Rruga shpirtërore
Shpirtëria e Don Boscos karakterizohet nga një ndjenjë e fortë e pranisë së Zotit dhe nga një dorëzim plot besim te Providenca. Jeta e tij u shënua nga një jetë e ngjeshur sakramentale, nga devocioni marian dhe nga dashuria për Eukaristinë.
Motoja e tij, “Da mihi animas, cetera tolle”, shpreh bërthamën e jetës së tij të brendshme: dëshirë e zjarrtë për shpëtimin e shpirtrave dhe shkëputje nga të mirat tokësore. Shenjtëria, për të, nuk ishte e rezervuar për pak veta, por propozim konkret për të gjithë, sidomos për të rinjtë. I famshëm është pohimi i tij se shenjtëria qëndron në “të qenët shumë të gëzuar” dhe në kryerjen mirë të detyrave të përditshme.
Gëzimi salezian nuk është sipërfaqësi, por fryt i jetës në hir dhe i vetëdijes se je i dashur nga Zoti. Ky vizion përshkon gjithë Familjen Saleziane dhe vazhdon të frymëzojë veprat e saj edukative.

Një trashëgimi e gjallë
Don Bosco vdiq më 31 janar 1888 në Torino. U shpall shenjt në vitin 1934. Megjithatë, vepra e tij nuk u shua me vdekjen e tij. Sot Familja Saleziane, që i referohet atij, është e pranishme në shumë vende të botës dhe vazhdon t’u shërbejë të rinjve përmes shkollave, oratoreve, famullive, qendrave të formimit profesional, universiteteve dhe veprave shoqërore.
Karizma e tij mbetet aktuale sepse është e rrënjosur në Ungjill dhe e aftë të lexojë shenjat e kohës. Në çdo të ri, sidomos te më i brishti, salezianët dhe Familja Saleziane njohin një tokë të shenjtë, një vend ku Zoti tashmë vepron.
Shën Gjon Bosko vazhdon të jetë mësues dhe atë: edukator i pasionuar, meshtar i zellshëm, themelues i guximshëm. Jeta e tij dëshmon se shenjtëria është e mundur kur bashkohen dashuria për Zotin dhe kushtimi konkret ndaj vëllezërve. Në shembullin e tij, Salezianët e Don Boscos përtërijnë çdo ditë misionin e tyre: të jenë shenja dhe bartës të dashurisë së Zotit për të rinjtë, sidomos për më të varfrit.