Don Bosco założyciel

Zgromadzenie Salezjańskie na świecie

Założyciel Towarzystwa św. Franciszka Salezego
W 1859 roku Don Bosco oficjalnie powołał do życia Towarzystwo św. Franciszka Salezego, złożone początkowo z niewielkiej grupy młodych, którzy dzielili jego misję. Ich celem była „chwała Boża i zbawienie dusz”, ze szczególnym poświęceniem dla młodzieży.
Zgromadzenie szybko się rozwijało, otwierając szkoły, kolegia, oratoria i dzieła misyjne. Sam Don Bosco wysłał pierwszych misjonarzy do Ameryki Łacińskiej w 1875 roku, okazując żarliwy zapał misyjny. Uniwersalny wymiar charyzmatu był już obecny w jego horyzoncie: zbawienie młodzieży nie znało granic geograficznych.
Jego synowie, salezjanie, kontynuowali powierzoną mu przez Opatrzność misję na rzecz chłopców.

Córki Maryi Wspomożycielki (FMA)
Don Bosco szybko zrozumiał, że jego dzieło nie może ograniczać się do chłopców. Przy współpracy św. Marii Dominiki Mazzarello założył w 1872 roku Instytut Córek Maryi Wspomożycielki (FMA), przeznaczony do chrześcijańskiego wychowania dziewcząt.
Córki Maryi Wspomożycielki dzielą tego samego ducha i tę samą misję salezjańską, realizowaną w wymiarze kobiecym. Nabożeństwo do Maryi Wspomożycielki zajmuje centralne miejsce w duchowości Instytutu. Don Bosco był głęboko przekonany o macierzyńskiej interwencji Maryi w historii zbawienia i w swoim dziele. Jej poświęcił bazylikę na Valdocco, widzialny znak swojej wdzięczności i wiary.

Stowarzyszenie Maryi Wspomożycielki (ADMA)
Maryjny wymiar charyzmatu salezjańskiego znalazł wyraz także w założeniu, w 1869 roku, Stowarzyszenia Maryi Wspomożycielki (ADMA). Powstało ono w celu krzewienia nabożeństwa do Eucharystii i do Maryi Wspomożycielki, w komunii z Papieżem i Kościołem.
Dla Don Bosco pobożność nie była elementem dodatkowym, lecz siłą wychowawczą i duchową. ADMA stanowi kontemplacyjne i ludowe oblicze charyzmatu salezjańskiego: sieć wiernych, którzy duchowo wspierają dzieło wychowawcze poprzez modlitwę i chrześcijańskie świadectwo.

Współpracownicy Salezjańscy
W 1876 roku Don Bosco założył Związek Współpracowników Salezjańskich, dziś Stowarzyszenie Salezjanów Współpracowników. Pragnął włączyć świeckich w misję salezjańską, oferując im stałą i zorganizowaną formę uczestnictwa, przy zachowaniu ich własnego stanu życia.
Współpracownicy dzielą ducha Don Bosco i działają w społeczeństwie jak ewangeliczny zaczyn, zwłaszcza w dziedzinie wychowania i rodziny. Ta intuicja w proroczy sposób uprzedziła dowartościowanie laikatu, które w pełni rozwinęło się w XX wieku. Don Bosco zrozumiał, że misja na rzecz młodzieży wymaga szerokiej współodpowiedzialności w Kościele.

Droga duchowa
Duchowość Don Bosco cechuje silne poczucie obecności Boga i ufne zawierzenie Opatrzności. Jego życie naznaczone było intensywnym życiem sakramentalnym, pobożnością maryjną i miłością do Eucharystii.
Jego zawołanie, „Da mihi animas, cetera tolle”, wyraża sedno jego życia wewnętrznego: gorące pragnienie zbawienia dusz i oderwanie od dóbr ziemskich. Świętość nie była dla niego zarezerwowana dla nielicznych, lecz była konkretną propozycją dla wszystkich, zwłaszcza dla młodych. Słynne jest jego stwierdzenie, że świętość polega na tym, by „być zawsze bardzo radosnym” i dobrze wypełniać codzienne obowiązki.
Radość salezjańska nie jest powierzchownością, lecz owocem życia w łasce i świadomości, że jest się kochanym przez Boga. Ta wizja przenika całą Rodzinę Salezjańską i nadal inspiruje jej dzieła wychowawcze.

Żywe dziedzictwo
Don Bosco zmarł 31 stycznia 1888 r. w Turynie. Został kanonizowany w 1934 roku. Jego dzieło nie zakończyło się jednak wraz z jego śmiercią. Dziś Rodzina Salezjańska, która się do niego odwołuje, jest obecna w wielu krajach świata i nadal służy młodzieży poprzez szkoły, oratoria, parafie, ośrodki kształcenia zawodowego, uniwersytety i dzieła społeczne.
Jego charyzmat pozostaje aktualny, ponieważ jest zakorzeniony w Ewangelii i zdolny odczytywać znaki czasu. W każdym młodym człowieku, zwłaszcza najsłabszym, salezjanie i Rodzina Salezjańska rozpoznają ziemię świętą, miejsce, w którym Bóg już działa.
Św. Jan Bosko nadal pozostaje nauczycielem i ojcem: wychowawcą pełnym pasji, gorliwym kapłanem, odważnym założycielem. Jego życie świadczy, że świętość jest możliwa, gdy łączy się miłość do Boga z konkretnym oddaniem braciom. Na jego przykładzie Salezjanie Księdza Bosko każdego dnia odnawiają swoją misję: być znakami i nosicielami miłości Boga do młodzieży, zwłaszcza najuboższej.