Naslednici Don Boska

Salezijanska kongregacija u svetu

Posle smrti Svetog Jovana Boska, 31. januara 1888. godine, mlado Društvo Svetog Franje Saleškog suočilo se s odlučujućim izazovom: sačuvati karizmu Osnivača i, u isto vreme, voditi njen razvoj u duboko promenjenim istorijskim okolnostima. Od tada su njegovi naslednici na čelu Kongregacije – vrhovni poglavari – vršili službu animacije i upravljanja koja se nastavlja na duhovno očinstvo Don Boska.

Vrhovni poglavar je, prema salezijanskim Konstitucijama, naslednik Don Boska, otac i središte jedinstva Kongregacije i Salezijanske porodice. Njegovo poslanje ne iscrpljuje se u pravnoj dimenziji upravljanja, već ima karizmatsko značenje: pozvan je da čuva salezijanski identitet, da promoviše njegovo jedinstvo i da usmerava njegovo apostolsko delovanje u stvaralačkoj vernosti duhu početaka.

Tokom decenija, naslednici Don Boska pratili su misionarsko širenje Kongregacije na pet kontinenata, podržavajući inkulturaciju karizme i prilagođavanje vaspitnih dela novim društvenim i crkvenim potrebama. Vodili su salezijance kroz složene istorijske prelaze – od političkih preobražaja Evrope između XIX i XX veka, preko svetskih ratova, do dubokih kulturnih promena savremenog sveta – čvrsto se držeći gesla „Da mihi animas, cetera tolle” kao nadahnjujućeg načela.

Njihova služba se na poseban način izražava kroz Generalni kapitul, koji predstavlja najviši trenutak zajedničkog razlučivanja Kongregacije. U tom kontekstu Vrhovni poglavar od Kapitula prima mandat da usmerava salezijanski život i poslanje tokom šestogodišnjeg perioda, podstičući zajedništvo među provincijama i promovišući suodgovornost sve subraće.

Pored unutrašnje dimenzije upravljanja, naslednici Don Boska imali su značajnu ulogu u dijalogu s opštom Crkvom i s građanskim društvom. U zajedništvu s Petrovim naslednikom, tumačili su i za Kongregaciju prevodili velike smernice crkvenog učiteljstva, posebno na vaspitnom, omladinsko-pastoralnom i misionarskom polju.
Stalna crta njihove službe bila je zauzetost za jačanje jedinstva i životnosti Salezijanske porodice, koja, pored Salezijanaca Don Bosco, obuhvata brojne redovničke i laičke grupe. U tom smislu Vrhovni poglavar je vidljivi znak karizmatskog kontinuiteta, pozvan da promoviše zajedništvo među različitim pozivima, koji su svi ukorenjeni u duhovnom iskustvu Osnivača.

Istorija naslednika Don Boska nije samo hronološko nizanje, već put dinamične vernosti. U svakom razdoblju oni su tumačili vaspitne hitne potrebe mladih, posebno najsiromašnijih, nudeći smernice koje su oblikovale identitet i delovanje Kongregacije.

Tako se, u kontinuitetu vođstva i u mnoštvu istorijskih konteksta, očituje životnost salezijanske karizme: dar Duha koji se, kroz službu vrhovnih poglavara, i dalje čuva, produbljuje i predlaže novim generacijama.

Predstavljamo spisak naslednika Don Boska s njihovim podacima.

* – Papa Lav XIII je 24. 10. 1884. naložio Don Bosku da imenuje svog naslednika; godinu dana pošto je izabrao don Ruu i nakon papine potvrde (24. 9. 1885), Don Bosco objavljuje svoj izbor pred Višim kapitulom; Viši kapitul obaveštava Michelea Ruu o nasleđivanju na čelu Kongregacije..